БЯЛОЎ Іван Панфілавіч

[27.6.1893, в. Каліннікава Наўгародскай губ., Расія — 29.7.1938, Масква, «Камунарка», НКВД], савецкі ваеначальнік, камандарм 1-га рангу (1935). З сялянскай сям’і. Скончыў Вышэйшыя акадэмічныя курсы Акадэміі генштаба (1923). Удзельнік 1-й сусветнай вайны. У Чырвонай арміі з 1918. З крас. 1919 член РВС і галоўнакамандуючы войскамі Туркестанскай рэспублікі. З 1921 камандуючы стралковай дывізіі, корпуса, пам. камандуючага і камандуючы войскамі Паўн.-Каўказскай ВА. З 1931 камандаваў войскамі Ленінградскай, з 1935 Маскоўскай ВА. У чэрв.-снеж. 1937 камандуючы войскамі Беларускай ВА. Дэпутат Вярхоўнага савета СССР (1937). Арыштаваны 7.1.1938 у Смаленску. Этапаваны ў Маскву. Асуджаны 29.7.1938 тройкай НКВД як «былы член партыі левых эсэраў» і за «ўдзел у контррэвалюцыйнай арганізацыі» і «ваенна-фашысцкай змове» да ВМП. Расстраляны. Рэабілітаваны 26.11.1955 ваеннай калегіяй Вярхоўнага суда СССР.

Літ.: ЭГБ, т. 6—2.